فیبروز کبدی وضعیتی است که با تجمع بافت اسکار در کبد به دلیل آسیب یا التهاب مزمن مشخص می شود. اغلب نتیجه بیماری های مزمن کبدی مانند هپاتیت، سوء مصرف الکل یا بیماری کبد چرب غیر الکلی (NAFLD) است. با پیشرفت فیبروز، می تواند عملکرد کبد را مختل کرده و منجر به سیروز شود. مراحل اولیه فیبروز کبد ممکن است بدون علامت باشد، اما مراحل پیشرفته می تواند علائمی مانند خستگی، ناراحتی شکمی و زردی ایجاد کند. تشخیص معمولاً از طریق تکنیک های تصویربرداری مانند الاستوگرافی یا بیوپسی انجام می شود. مدیریت علت اصلی فیبروز و نظارت بر عملکرد کبد برای جلوگیری از پیشرفت به شرایط شدیدتر کبد ضروری است.
